Mijn tweede weekend is al even achter de rug, maar het verslag hiervan volgt nu pas. Er is hier zoveel te doen, dat ik echt tijd moet maken om een tekst voor mijn blog te schrijven. Dit in combinatie dat ik helemaal geen tekstschrijfstertalent ben, heeft ervoor gezorgd dat mijn teksten enige vertraging hebben. Ik had alvast foto’s opgeladen, zodat jullie al konden zien wat ik zoal gedaan heb.
Het vorige weekend (middelste van de Paasvakantie) gingen we met z’n 4 (enkel de Arteveldestudenten) een weekend naar de stad Cuenca en Ingapirka.
We namen taxi Piedro (Als blank meisje hier een taxi nemen, kan wel eens helemaal anders uitlopen dan verwacht. Wij hebben 2 taxichauffeur waar we zonder schrik en zorgen kunnen instappen.) om van de casita naar Terminal Terrestre te gaan. We vroegen aan Piedro om zijn radio af te stemmen op Ecuadoriaanse hits, waardoor de ambiance voor het weekend al verzekerd was. Eenmaal aangekomen in de busterminal, gingen we op zoek naar het loket om een zitplaatsje te kopen. De busrit duurde wel 4uur, maar de uitzichten waren prachtig. Eerst reden we de stad uit en kwamen we terecht in een omgeving met bananenplantages. Na een uurtje reden we een nationaal park binnen en kwamen we terecht in een stuk prachtige natuur. Bergen, heuvels, watervallen, planten, bomen, vogels en heel veel regen. De temperatuur was dan ook snel gedaald. Na een uur door heen het regenachtige woud te rijden, kwamen we terecht in een andere natuuromgeving. Weilanden met overal kleine beekje die er doorheen sijpelden.
Eindelijk kwamen we aan in het busstation van de stad Cuenca. Hilde had voor ons een hotelletje geboekt ‘La Cigale’ (Een echte aanrader voor iedereen die Cuenca wil bezoeken.). De naam van het hotel wisten we wel, maar het adres was iets anders. We vroegen aan verschillende taxichauffeurs of ze het hotel La Cigale wisten liggen, maar geen van hen had hier een idee van. Ook in onze reisgids stonden geen gegevens hiervan genoteerd. We gingen op zoek doorheen het busstation naar iets/iemand wat ons tot het adres van ons hotel kon leiden, maar tevergeefs. Uiteindelijk kwamen we een internetcafé tegen, en konden we het adres al snel vinden.
Eenmaal aangekomen in ons hotel, aten we een snelle hap en trokken nadien de stad in. We wandelden naar de rivier die doorheen de stad loopt, en kwamen straatmuzikanten, - acrobaten tegen. Ze namen ons mee naar een plein waar op toen een festivalleken aan de gang was. Latijns-Americaanse muziek. Er passeerden enkele groepen, en al gauw was de avond gevuld.
De volgende ochtend gingen we op zoek naar artisanale marktjes en naar wat er in de stad allemaal te bezichtigen was. Een geluk dat ik mijn regenjas in de rugzak had gestoken. Het klimaat in Cuenca is veel frisser dan het klimaat in Guayaquil. Het was wel eens aangenaam om te wandelen met een lange broek en een pulleken. Een graad of 20 kan nog eens goed doen. Het was Paasweekend, en dit was al snel te merken. In de kathedraal was er een mis aan de gang en de kathedraal zat helemaal vol. Later ging er ook een processie doorheen de straten. Verschillende plaatselijke dansgroepen dansten door de straten. De processie eindigde op een plein waar er allerlei eetstandjes waren opgebouwd. Het hoogtepunten van de eetstandjes, was het kraampje waar men cavia’s aan het braadden waren. Op de foto hieronder kan je zien hoe dit gedaan worden. Een stof wordt door het achterste van het beest gestoken en komt er door de mond terug uit. Dit wordt net zoals kip-aan-spit gebraden. Het bleef bij kijken, niemand van ons 4 wou had goesting in deze Ecuadoriaanse specialiteit.
Op de artisanale marktjes maakten we kennis met tal van souvenirs. Ik kocht een paar armbanden, een handtasje en een tafelkleed. (Later zal ik een tafel dus kiezen in functie van het formaat van het tafelkleed.)
Zondagochtend brachten we een bezoek de panamahoedenfabriek en nadien stapten we de bus op richting Ingapirka. Ingapirka is een overblijfsel van een oude Incagemeenschap.
Nadat we de site hadden bezocht gingen we beneden in het dorp op de hoek van een straat staan en wachten tot er een bus richting Guayaquil kwam aangereden. Na enige tijd wachten, kwam de juiste bus eraan. We stapten op, en wat bleek: alle zitplaatsen waren al bezet. Een busrit doorheen de bergen van 4uur al rechtstaand? Een geluk konden we na een half uur al een zetel innemen. Opeens, midden in de bergen stopte de bus. Al snel bleek dat iets was met een band van de bus. Het begon te schemeren en hadden al schrik voor het ergstig. Gelukkig reden we na een kwartiertje al terug verder. Maar het duurde niet lang, of de bus stond weer stil. Het was ondertussen al volledig donker. Er waren wegwerkzaamheden waardoor er geen dubbel verkeer mogelijk was .We moesten wachten tot wanneer de tegenliggers gepasseerd waren, en dan mochten wij weer verder rijden. We liepen hierdoor heel wat vertraging op, maar kwamen na een lange busrit toch weer aan in Guayaquil. We belde één van onze taxi’s op, maar door ons gebrekkig spaans had hij niet goed begrepen waar hij ons moest komen ophalen. Wat bleek dat hij stond te wachten aan de casita, terwijl wij stonden te wachten aan het busstation. We spraken een secrurityman van het busstation aan, zodat hij alles goed en duidelijk kon uitleggen aan onze taxichauffeur via de telefoon. Na 45min. Wachten, konden we de taxi instappen en reden we naar de casita.
Een vermoeiend, maar zeer tof, mooi, plezierig verlengd weekend.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten