Het is alweer even geleden dat er nog iets nieuws kwam te staan op mijn blog. Er zijn hiervoor 2 redenen:
- Het internet had vorige week een minderen week. Het lukte mij niet om tekst en foto’s op te laden.
- Het lukt mij moeilijk om tijd vrij te maken / te houden om mijn vele ervaringen neer te schrijven. De tijd is hier meer dan gevuld en vliegt ook snel voorbij.
Twee weken terug gingen we voor 5 dagen naar de Sierra en het regenwoud.
Woensdagochtend stonden we gepakt en gezakt te wachten op het busje waarmee we onze rondreis zouden doorbrengen. Het was een aangename verschijning toen de bus verscheen in ons straatje. Een busje voor 16personen, terwijl we maar met 11 waren. Enkele zitplaatsen op reserve voor bagage en voor diegene die een dutje wouden doen. De chauffeur van dienst: Guiyseppe. We vertrokken rond 8uur en tegen 13uur deden we een lunchstop. We stopten bij een kerkje: de eerste Katholieke kerk die ooit gebouwd werd in Ecuador. Nadat we hadden gegeten en de eerste souvenirs van deze rondreis hadden gekocht, reden we verder richting de stad Baños. Onderweg nog een tussenstop in Riobamba, een stad waar je, in goede weersomstandigheden, van op 1 punt de toppen van 5 vulkanen kan bewonderen. Helaas was het heel bewolkt, mistig en regenachtig waardoor wij geen van de 5 vulkanen konden vinden. We bezochten dan het centrum van Riobamba: een overdekte markt, het stadsplein en gingen om af te sluiten iets drinken.
Nog 2 uurtjes in de bus en toen kwamen we aan in Baños.
In Baños deden we een heleboel activiteiten: berg afdalen, lekker gegeten, met een cabine aan een kabel de vallei overvliegen, een prachtige waterval ‘Griete de Cielo’ bezoeken, souvenirs kopen, bezoek aan de plaatselijke dierentuin proeven van het uitgaansleven en een bezoek aan de thermale baden ‘by evening‘. De baden liggen aan de voet van vulkaan, waardoor het warm wel wat warmer is dan in een Belgisch zwembad. De baden zaten al goed vol toen wij onze intrede maakten. Blanke ’chicas’ in bikini … ik moet wel niet zeggen wat de reactie van de Ecuadoriaanse bevolking was. We kozen een eerste bad: warm, maar niet hot. Ik schat zo een 30 graden. Toen we een plaatsje hadden gevonden in het volgepropte bad, kwamen er spontaan enkele Ecuadorianen een praatje doen. Uiteindelijk begaven we ons naar het warmste bad. Vooral veel mensen die aan de rand van het bad zaten, en opvallend weinig mensen die effectief in het bad zaten. Een oudere man gaf ons enkele tips vooral eer we het hete bad (47 graden) betraden: eerst een ijskoude douche, vervolgens in een ijskoude ton en dan pas in het bad. Hothothot!! Mijn lichaam moest zich wel even aanpassen aan het hete water. Maar we hielden vol. Vele zaten ons aan te staren, mij wij bleven toch maar mooi in het water. Deze thermale baden waren zeer ontspannend en je huis werd er zacht van.
Tot voor enkele jaren was dit 1 waterval. Onlangs vond er een aardbeving plaats, waardoor de waterval werd gedeeld in 2.
Vrijdag en Zaterdag reden we verder naar het regenwoud. Ter plekke gingen we op zoeken cabanjas om in te overnachten. (= houten hutjes op palen en een strooien dak). Nadat we onze kamer voor de komende nacht hadden gecheckt, gingen we op pad om het regenwoud echt te verkennen. We deden een wandeling die leidde naar een waterval. In het regenwoud kwamen we allerlei prachtige natuurelementen voor: prachtig! Eenmaal aangekomen bij de waterval deden we onze bikini’s aan en stapten we in het koude, maar verfrissende water. Het gaf een zalig gevoel: de prachtige natuur van het regenwoud om je heen, in combinatie met de verfrissende waterval.
De naam ‘regenwoud’ is niets voor niets gekozen: het begon te regenen, te gieten. De volgende activiteit: een tochte op de Puyo met een boot gemaakt uit een boomstam, werd dan ook snel zeer nat. Het werd een spannende tocht: Nele moest constant water uit de boot scheppen, Heleen hadden we wijsgemaakt dat er krokodillen in de Puyo zaten (en was er nog mee weg ook) en Lore en ik zaten niet acht op ons gemak door de vele bochten en wiebelingen die de boot maakten. Uiteindelijk kwamen we allen terug goed aan wal.
De overnachting in de cabanjas was ook al een heel avontuur op zich. Om jullie een beeld te kunnen schetsen van de situatie: Jommeke die op pad is in het woud en terecht komt bij een plaatselijk stam die woont in houten huisje op palen en een strooien dak. We sliepen met 6 in een klein kamertje, 3 stapelbedden. Het avondmaal was best lekker om klaar gemaakte te zijn in zulke primitieve omstandigheden. Het was al snel pikdonker, dus werd het kampvuur aangestoken. We speelden nog een spel: times up, waardoor heel de avond gevuld was. Uiteindelijk gingen we slapen. Het duurde wel een half uur vooral eer iedereen in het donker in zijn bed was geraakt en zijn muggennet goed had opgesteld. We lagen nog geen kwartier in ons bed, toen ik merkte dat het kampvuur opnieuw was aangewakkerd. Hup, met 3 terug uit ons bed en helemaal naar beneden om het kampvuur te doven. Die nacht heb niet zo denderend geslapen, maar door mijn strategische opstellingen van mijn muggennet, had ik de nacht overleefd zonder 1 beet.
Zaterdag bezochten we nog een apenreservaat en reden we terug naar Baños. Maar de terugweg van het regenwoud naar Baños verliep niet zoals gepland. Ons busje werd tegengehouden door de politie. We dachten dat het een gewone identiteitskaartcontrole was, maar er bleek iets anders niet in orde te zijn. Sinds februari is het hier verplicht om een bepaald document te hebben die de toestemming geeft om personen te vervoeren in andere provincie. Maar dit had de bus en de chauffeur niet op zak. Na een half uur wachten aan de kant van de straat werd beslist dat onze bus in beslag werd genomen door de politie. Er stapte een politieman vooraan in de bus in, en deze begeleide ons tot aan ons hotel. Daar werd de bus leeggehaald en moest de chauffeur vertrekken en ons achterlaten. Daar stonden we dan met al onze bagage in Baños, z’on 8uur rijden van Guayaquil. De busmaatschappij regelden het dat er Zondag een andere bus ons kwam ophalen. Zondag kwam er een gigantische bus de parking van het hotel opgereden. Een bus voor 50 personen, en wij waren maar met 11. Een zeer comfortabele situatie dus. Deze bus bracht ons tot aan een tankstation in de voorstad van Guayquil, waar een andere bus stond te wachten om ons tot aan de casita te brengen. Alle bagage werd weer overgeladen, we waren klaar om te vertrekken … maar dit lukte niet. De motor wou maar niet starten. De chauffeur stak het op feit: ‘ahja, ik had de motor moeten stilleggen om voor jullie de achterdeur te gaan openen’. Na een kwartier proberen kwam de redding in zicht: de garagist. Een meneertje op een fiets. Op de bagagedrager van de fiets stond een houten wijnkrat met daarin zijn materiaal. Dit noemt met een mobiele garagist. De uitrusting zag er niet uit, maar de meneer kreeg gelukkig onze bus terug aan de praat.
Een rondreis met heel wat avontuur (inclusief de bus)!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten